هنری پورسل (Henry Purcell) ، یکی از بزرگترین آهنگسازان و موسیقیدانان انگلستانی در قرن هفدهم، متولد سال 1659 و درگذشته در سال 1695 بود. او در زمینه های مختلفی از جمله کمپوزیسیون، ساخت مجموعه های اپرا و موسیقی کنسرت فعالیت داشت. پورسل به عنوان یکی از آهنگسازان برجسته اپرا باروک مشهور است و آثار او برای ارکسترال، سولو و کر واکنش های مثبت بسیاری از رو به رشد موسیقی انگلیسی در آن دوره داشته است.

بدون تردید، آثار پورسل را می توان به عنوان جوانمردی از سبک باروک موسیقی انگلیسی تلقی کرد. شاید آثار او بهترین مثال بر پیشرفت و تحول سلیقه موسیقی انگلیسی در قرن هفدهم باشد. او توانایی استفاده از آکورد های پیشرو و متنوع در نوشتن قطعات موسیقی را داشت و از بخش های کوکردانه تا قطعات سازهای بیس همه را به بررسی پرداخت.

از جمله آثار برجسته پورسل می توان به "Dido and Aeneas" اشاره کرد که یکی از متشکلت های مهم اپرا است. این اپرای کوتاه با داستان خروج از انتشار ارواح از طریق لونورا و یکی از بهترین اپراهای باروک را برای او پایه گذاشته است. قطعات دیگری همچون "Ode to St. Cecilia's Day" و "King Arthur" نیز به موفقیت و شهرت او در دوره باروک کمک کرده اند.

پورسل طی عمر خود، ثروتمندانه در حالی که همچنان در سالن عوازل موسیقی و اجتماعات میزبانی می کرد، فعالیت های موسیقی خود را انجام می داد. او اغلب دوره های خاموشی را تجربه کرد و خوشحال نبود. وی در سن 36 سالگی به علت تب برفکی درگذشت اما آثارش همچنان بر جایگاه خود تاثیرگذار هستند و به عنوان عمده ترین نامزد برای موسیقی انگلیسی در قرن هفدهم محسوب می شود.

در نتیجه، هنری پورسل زمینه های باروک را در موسیقی انگلیسی به بالاترین سطح خود برده و با آثار بزرگ خود در کمیک تاریخ دائمی ترک کرده است. او با وجود مرگ زودهنگام، نقش بسیاری در توسعه موسیقی انگلیسی و برتری آن بر روی صحنه بین المللی ایفا کرده است.

قسمت اول مقدمه و شناخت انواع مدهاي كليسايي گام هاي كليسايي اساس موسيقي اروپا را از سده ي هفتم تا اواسط دوران باروك را تشكيل مي دهند. البته اين گام ها در دوران هاي قبل نيز كاربرد داشتند. اما به علت تكاملي كه اين گام ها در اين دوران ديده اند، شكلي از آن ها كه امروزه مي شناسيم – و از حدود قرن هفتم به بعد به اين شكل بوده اند – را مورد بررسي قرار مي دهيم. استفاده اين گام ها از اواخر دوران باروك به بعد گرچه در موسيقي مذهبي تا حدودي ادامه يافت اما در موسيقي غيرمذهبي تا اوايل قرن بيستم رو به افول نهاد. اين گام ها كه همه دياتونيك هستند، از هفت نت متمايز تشكيل مي شوند. در اوايل به شكل گام هايي بودند كه از نت هاي مختلف نظام نت نگاري (دو، ر، مي، فا، سل، لا و سي) شروع مي شدند و پايان مي يافتند و به درجات ديگري انتقال نمي يافتند، اما بعدها با تغييرات كروماتيك جزئي براي به دست آوردن دامنه ي صوتي مناسب تري انتقال يافتند (همان طور كه در شكل بعدي ملاحظه مي كنيد دامنه ي اين گام ها نزديك دو اكتاو است و اجراي آن براي خوانندگان و حتي سازهاي آن دوران سخت بود.) 

الگوي پرده بندي آنها  از اين قرار خواهند بود : 1) گام يونين : پرده-پرده-نيم پرده-پرده-پرده-پرده-نيم پرده 2) گام دورين : پرده-نيم پرده-پرده-پرده-پرده-نيم پرده- پرده 3) گام فريژين : نيم پرده-پرده- پرده-پرده- نيم پرده-پرده-پرده 4) گام ليدين : پرده-پرده-پرده-نيم پرده- پرده-پرده-نيم پرده 5) گام ميكسوليدين : پرده-پرده-نيم پرده- پرده-پرده-نيم پرده- پرده 6) گام ائولين : پرده-نيم پرده-پرده-پرده-نيم پرده -پرده-پرده 7) گام لوكرين : نيم پرده-پرده- پرده- نيم پرده-پرده-پرده-پرده حال مي توان اين گام ها را براساس تنيك (نت شروع و پايان) ديگري (مثلاً دو) تشكيل داد :

مي توان مشاهده نمود كه مد يونين همان مد ماژور و مد ائولين همان مد مينور طبيعي هستند. براي به خاطر سپردن اين گام ها مي توان به اين صورت عمل كرد كه تعداد علامت هاي آن را نسبت به گام ماژور به دست بياوريم؛ مثلاً به خاطر بسپاريم كه گام دورين دو علامت بمل بيشتر (يا دو علامت ديز كم تر) از گام ماژور دارد، مي دانيم گام «مي ماژور» چهار علامت ديز دارد (فا، دو، سل و ر)، پس «مي دورين» دو علامت ديز خواهد داشت (فا و دو.)